„Iskra padła na proch, proch wybuchł i spowodował pożar.
Powtarzano sobie wszędzie te słowa i zaczęto głośno domagać się utworzenia Stanów Generalnych. Na dzień 1 maja 1789 roku dwór wyznaczył zwołanie Stanów Generalnych. 24 sierpnia 1788 roku pan de Brienne podał się do dymisji. Był jednym z tych, co zbyt opieszale prowadzili gospodarkę finansami. Podając się do dymisji, de Brienne udzielił przynajmniej dość dobrej rady powołać Neckera. Gdy Necker objął ministerstwo, zaufanie zostało przywrócone. Tymczasem w całej Francji gorąco rozważano sprawę trzech stanów. Sieyes ogłosił swą głośną broszurę o trzecim stanie. W departamencie Dauphine, gdzie stany zebrały się wbrew zakazowi dworu, uchwalono, iż przedstawicielstwo stanu trzeciego będzie tak samo liczne jak arystokracji i kleru.
Zwołano walny zjazd szlachty. Trwał trzydzieści dwa dni, od 6 listopada do 8 grudnia 1788 roku. Tym razem wtrącił się sam Bóg. Kiedy bat królewski przestaje być skuteczny, powietrze przecina smaganie bicza bożego i ono zmusza narody do uległości.
Wraz z zimą nastał głód. Rok 1789 rozpoczął się od głodu i zimna. Paryż był pełen wojska. Patrole krążyły po ulicach. Dwa czy też trzy razy skierowano broń przeciwko konającemu z głodu tłumowi. Chociaż broń była nabita, nie użyto jej wtedy, kiedy należało.“(3)