„— Dalej! Odważnie! — zahuczał czyjś donośny bas. — Jedną ręką trzymać się poręczy, drugą zatkać nos!
Głośne śmiechy zawtórowały temu dowcipowi. Rousseau, który słyszał wszystko, spojrzał z uśmiechem na Vincenta. Vincent miał wrażenie, że nigdy jeszcze nie widział u dorosłego człowieka oczu tak jasnych i niewinnych, tak dobrodusznych i pełnych ufności.
Dziesięć czy dwanaście osób wpadło do pokoju. Mężczyźni we frakach, kobiety w świetnych toaletach balowych, w wyszukanych pantofelkach i długich białych rękawiczkach. Napełniły pokój zapachem drogich perfum, subtelnego pudru, szelestem jedwabiu i starych koronek.
— Henri — zawołał Pille głębokim, nadętym basem — stawiliśmy się całą gromadą! Ale czasu mamy niewiele. Jedziemy na bal do księżny de Broglie. Zabaw więc przez tę chwilę dobrze moich gości!
J2 — Pasja życia
Rousseau uśmiechnął się jak dziecko.
— Dobrze, skoro pan sobie życzy, zaśpiewam piosenkę w takt muzyki.
Zbliżył się do stołu, wziął plik piosenek i wybrał jedną z nich. Usiadł przy fortepianie i zaczął grać. Vincentowi podobała się ta muzyka. Również kilka wierszy utworu, jakie udało mu się dosłyszeć, było czarujących. Ale ogólne wrażenie muzyki i słów było nader komiczne. Goście ryczeli ze śmiechu. Klepali Pille po plecach.“(2)